O budowie elektrowni w Zagłębiu Dąbrowskim myślano już w okresie międzywojennym, tworząc założenia systemu energetycznego w naszym regionie.

18 czerwca 1947 roku zarządzeniem Ministerstwa Przemysłu i Handlu przewidziany pod zabudowę obszar 35 hektarów gruntów w Łagiszy przeszedł na własność skarbu państwa. Teren ten był już poprzednio zagospodarowywany w okresie międzywojennym oraz podczas okupacji, kiedy Niemcy rozpoczęli roboty przy budowie elektrowni Walter. Po wyborze spośród trzech lokalizacji, właśnie tutaj miała ruszyć budowa elektrowni. Szalę na korzyść Łagiszy przechyliło atrakcyjne położenie. Znajdujący się na filarze ochronnym, częściowo uzbrojony, teren nie był zabudowany i sąsiadował z Czarną Przemszą.

Niebagatelnym atutem było sąsiedztwo zagłębiowskich kopalń, skąd miał być dostarczany węgiel energetyczny oraz duża liczba potencjalnych odbiorców energii elektrycznej w uprzemysłowionym regionie. Inwestorzy mieli również do dyspozycji niektóre niezbędne urządzenia, tj. bocznicę kolejową, magazyny oraz rozdzielnie 110 kV i 220 kV. Lokalizację Elektrowni Łagisza zatwierdzono ostatecznie 17 stycznia 1958 roku podczas posiedzenia Komisji Oceny Projektów Inwestycyjnych Ministerstwa Górnictwa i Energetyki. Niebawem prace projektowe rozpoczęło Biuro Projektów Energetycznych Energoprojekt w Katowicach.

W październiku 1958 roku ruszyły roboty przygotowawcze prowadzone przez generalnego wykonawcę Śląskie Przedsiębiorstwo Budowy Elektrowni i Przemysłu w Katowicach. 31 grudnia 1958 roku MGiE powołało dyrekcję Elektrowni Łagisza. Pierwszy etap budowy rozpoczął się w marcu 1960 roku. Generalnym wykonawcą zostało Śląskie Przedsiębiorstwo Budowy Elektrowni i Przemysłu w Katowicach.

8 maja 1963 roku uruchomiono pierwszy kocioł, a 28 września przekazano do eksploatacji generator 120 - megawatowy bloku nr 1. Podstawowe urządzenia sprowadzono z zagranicy. Dostarczyły je głównie firmy brytyjskie: Babcock & Wilcox (kotły) oraz AEI Metropolitan Wickers (turbozespoły).